28 јануари 2025 г.
Историјата на човештвото е и историја на мојата земја, неповторлив дел вграден во сегашноста за да ни ја осветлува иднината.
Оваа земја е запаметена по нејзините победи, но и по нејзините порази. Од царштината до денешнината. Се посегнувало по нејзиното име, по одродување на македонскиот народ, со обиди за негирање на автентичноста на македонскиот јазик.
Нема поголема темнина од заборавањето. А со тоа и негирањето на постоењето. Затоа ни требаат спомениците. Како опомена и светилници за сите вградени животи во темелите на ова што сме денес. За да можеме и повеќе и подобро, за да им оставиме аманет на нашите идни поколенија да знаат да чуваат, да почитуваат и да градат за сопствената иднина.
Македонија запаметена по делбите, по историските договори на големите сили, на туѓинците кои по неа посегале и во војна и во мир. Македонија со лузни што остануваат по обидите да се обезличи до непрепознавање. Македонија запишана во Библијата. Македонија за вечност.
Затоа, денешните генерации проникнати и надоени со слободарскиот дух на предците ја имаат неповторливата историска шанса и должност да си ја зачуваат државата, и да го докажат вековното опстојување на македонскиот народ.
Затоа тука се спомениците. За почит, за верување, за враќање на сеќавањата на извориштето на нашето вековно опстојување.
Со почит и достоинство кон сите градители на сегашноста и на иднината, на сите втемелувачи на вечното име – Македонија.
Што направивме. Во оваа моја 126 книга се опишани 130 спомен – обележја во Охрид и Охридско. Од нив 19 (14,61%) повеќе не постојат; 60 (46,15%) се запоставени и искршени; 8 (6,15%) се возобновени; 4 (3,07%) се преместени и 39 или 30% се одржуваат.
Со уништувањето и запоставувањето на спомен – обележјата исчезнува дел од македонската историја која денеска е актуелна. Зошто и кому му пречи?
Пишува
Академик д-р Миле Д. Миќуновиќ од Охрид
НУ Библиотека
